وب‌سایت یورونیوز دیگر در مرورگر Internet Explorer در دسترس نخواهد بود. این مرورگر دیگر از سوی مایکروسافت پشتیبانی نمی‌شود. توصیه می‌کنیم از مرورگرهای دیگری مانند گوگل کروم، فایرفاکس و سافاری استفاده کنید.
خبر فوری

صداهای وین

صداهای وین
Euronews logo
اندازه متن Aa Aa

میراث فرهنگی وین، پایتخت اتریش، بسیار غنی است و این غنا تا زمان حاضر ادامه یافته است. صداهای وین نه تنها در سالن های کنسرت بلکه در قهوه خانه ها و در خیابان ها نیز با ماست. در برنامه این هفته “کلان شهر” به جستجوی صدای ویژه وینی رفته ایم.

وین، که زمانی مرکز امپراتوری هابزبورگ بود، کلان شهری است با میراث غنی فرهنگی که در آن گذشته و آینده در کنار هم زندگی می کنند. وین در طول قرن های گذشته تحت تاثیر آهنگسازان نامدار بوده و سرنوشت آن تا به امروز با صدای ویژه ای گره خورده است که می توان آنرا صدای وینی نامید.

ولفگانگ ولادار، موسیقی دان وینی و نوازنده شیپور، حدود 20 سال است که در ارکستر فیلارمونیک وین می نوازد. او “شیپور وین” را می نوازد که نواختن آن از شیپور معمولی که سازی بین المللی است مشکل تر است و صدای ویژه وینی را تولید می کند.

ولفگانگ ولادار درباره سنت “صدای وینی” می گوید:

“صدای وینی به طور سنتی ملایم و لطیف است. احساس من این است که این صدا برای هر لحن و نوایی مطلوب است. این ویژگی را می توان در آغاز و ادامه یک آهنگ، در وارد شدن آرام آن به یک آهنگ دیگر و همچنین در رابطه آهنگ ها با هم مشاهده کرد.”

سایمون پوش مدیر موزه صدا، درباره صدای وینی می گوید:

“صدای وینی، نمونه کاملی از همزیستی دقت و درستی با شور و هیجان است.

گاهی وقت ها، اعضای ارکستر فیلارمونیک وین می گویند که لطافت این صدا احساسی را بوجود می آورد که کمتر مربوط به اجرای دقیق نوت ها و بیشر مربوط به یک احساس قلبی است.”

اما انچه “صدای وین” می نامیم، چیزی بیش از دنیای موسیقی است. صدای مهم دیگر را می توان در یکی از مهمترین نهادهای شهر یعنی در قهوه خانه ها پیدا کرد، صدای قهوه وینی. ولفگانگ ولادار می گوید:

“برای من نمونه صدای وینی از یک سو در موسیقی نهفته است، چون بخش بزرگی از زندگی ام در فضاهای مربوط به موسیقی می گذرد، اما از سوی دیگر در صدای بهم خوردن فنجان و نعلبکی قهوه است. این صدا هم جزیی از صدای وینی است. وقتی از خواب بیدار می شوم و این صدا را می شنوم، می فهمم که در وین هستم.”

قهوه خانه ها می تواند به عنوان نشانه ای از وین تلقی شود، همانگونه که برج ایفل نشانه ای از پاریس است. وینی ها، با صدها قهوه خانه شهرشان به عنوان معتادان به قهوه شهرت دارند. شهرهای کمی در جهان از نظر تعداد قهوه خانه با وین رقابت می کنند. در قهوه خانه های وین، قهوه در 40 نوع مختلف تهیه می شود. پیش خدمت های اینجا نسبت به کارشان بسیار حرارت به خرج می دهند. برایشان مهم است که کیفیت کار یک سرپیشخدمت وینی چگونه باشد. گرهارد زایتز، یک سرپیشخدمت وینی در هتل ساخر است. او می خواهد در کارش مستقل باشد. او مدتی طولانی است که در این شغل خدمت می کند و مهمانان هتل را می شناسد. او مسائل خصوصی زیادی از مهمانان را می داند. گاه محرم رازهایی می شود که باید نزد خود نگهدارد و گاه شانه هایش پناهی برای غمگساری مهمانان است. پیشخدمت وینی کمی روانشناس هم هست.

بین دهه های 1890 تا 1930، قهوه خانه ها پاتوق مهمی برای روشنفکران بود. ولفگانگ ولادار در این باره می گوید:

“در وین رخدادهای فرهنگی بسیاری وجود دارد که غالبا در قهوه خانه ها اتفاق می افتد. به همین خاطر است که مفهومی به نام “شاعر قهوه خانه” بوجود آمده که شما می توانید در وین این شاعران را ملاقات کنید.”

در وین از صبح زود همهمه و فعالیت زیادی در قنادی ها و نان پزی ها به چشم می خورد. در این قنادی ها نان خامه ای، استرودل و کیک معروف ساخر، تولید می شود. دستورالعمل این شیرینی ها البته سری است.

میشاییل بندار درباره نحوه تهیه این شیرینی ها می گوید:

“این واقعا مهم است که خمیر شیرینی مناسبی داشته باشید. حساسیت پوست شما شاخص خوبی برای درک لطافت و خوب بودن خمیر است. باید احساس و تجربه زیادی داشته باشید تا خوب بودن یا نبودن آنرا متوجه شوید. این دیگر یک دستورالعمل نیست.”

میشاییل بندار اضافه می کند که داشتن بصیرت در این کار کلید مسئله است. او بیش از 25 سال به عنوان یک مدیر شیرینی پزی کار کرده و در این مدت بیش از یک میلیون کیک پخته است.

نشانه های شکوه گذشته وین را می توان در هر گوشه ای از این شهر یافت. یکی از آنها کالسکه های کرایه ای وین هستند. این کالسکه ها از اواخر قرن هفدهم به یکی از صداهای شناخته شده وین تبدیل شدند.

اما وین تنها به گذشته نمی نگرد، بلکه آینده را نیز در چشم انداز خود دارد. صدای زمان حال وین بسیار بلند است: سرو صدای ساختمان سازی. در اطراف ایستگاه اصلی راه اهن، صدای شدید چکش و مته براه است. در اینجا صدها کارگر مشغول اجرای یک طرح 4 میلیارد یورویی هستند. این طرح شامل یک ایستگاه جدید راه آهن، هزاران واحد مسکونی و اداری و یک پارک است که باید سال 2015 به اتمام برسد. این منطقه ای است که برای مردم وین هنوز ناشناخته است.

ادوارد وینتر، مدیر اجرایی این طرح می گوید:

“مردم وین این ناحیه را نمی شناسند، زیرا محل انبارها و شرکت های کوچک بوده و عامه مردم به این محل دسترسی نداشته اند. همچنین عبور از آن ممکن نبوده و منطقه ای محصور و مانعی برای ارتباط در شهر بوده است. به همین دلیل پیشنهاد ما برای خلاصی از دست این مانع، ساختن یک ایستگاه راه آهن و مجموعه ای از ساختمان و پارک در زمین آن بود.”

حالا از صدای وین جدید برگردیم به یک صدای قدیمی یعنی لهجه وینی. لهجه وینی در طول قرن ها تغییر کرده، اما ته لهجه قدیمی بطور محسوسی باقی مانده است. پیتر هینش، نویسنده وینی در کتاب خود “بلک پیتر” درباره تفاوت لهجه های اتریشی و آلمانی می گوید:

“لهجه آلمانی از محفظه جلوی دهان و با صدای بلند ادا می شود، در حالیکه لهجه اتریشی از ته دهان بر می خیزد، برای همین خام تر اما شاعرانه تر است و به زمان بیشتری برای ادای کلام نیاز دارد.”

وین، شهر صداهای منحصر به فرد است. دیدار کنندگان از این شهر ادعا می کنند که این صداها را با چشمان بسته هم تشخیص می دهند. هنگام غروب، زمان شنیدن مشهورترین صدای وینی یعنی ارکستر فیلارمونیک وین است که از زمان تاسیس آن در سال 1842 تا کنون، سبک کلاسیک خود را حفظ کرده است. این سبک موسیقی برای شنوندگانش مانند همیشه الهام بخش بوده است.