خبر فوری

رقابت شرکتهای نفتی بر سر ذخایر نفتی لیبی

رقابت شرکتهای نفتی بر سر ذخایر نفتی لیبی
Euronews logo
اندازه متن Aa Aa

نبرد میان وفاداران قذافی و مخالفان او هنوز پایان نیافته، اما رقابت میان شرکتهای نفتی برای دست اندازی به ذخایر نفتی لیبی آغاز شده است. برای نیروهای مخالف راه اندازی چرخ های تولید نفت در اولویت قرار دارد.

به باور تحلیلگران، اختلافات میان نیروهای مخالف از اهمیت این موضوع نمی کاهد.

چراکه نفت سرمایه عظیم این کشور است.

قبل از جنگ، لیبی روزانه 1.6 میلیون بشکه نفت تولید می کرد، یعنی دو درصد تولید جهانی. البته ظرفیت تولید این کشور بیش از این میزان است.

لیبی در مقایسه با دیگر کشورهای آفریقایی، بیشترین ذخایر نفتی این قاره را یعنی برابر با 44 میلیارد بشکه در اختیار دارد.

با برخورداری از این ثروت عظیم، این کشور چهارمین تولید کننده و صادرکننده نفت در آفریقا است، که 85 درصد از نفت خود را روانه اروپا می سازد.

اما چه کسانی به نفت لیبی نظر دارند؟

پیش از همه، انی، شرکت نفتی ایتالیایی است. تماس مستقیمی که این شرکت در ماه آوریل با رهبر نیروهای مخالف قذافی برقرار کرد حاکی از آن است که حاضر نیست جایگاه نخستش را به رقبا واگذارد.

پیش از آغاز شورش ها، شرکت انی اولین تولید کننده خارجی نفت در لیبی بود و 15 درصد تولید نفت این کشور را دراختیار داشت.

اما شرکتهای خارجی دیگر نیز در این عرصه حضور دارند.

بنا به گفته کارشناسان، دو سال زمان لازم است تا تولید نفت در لیبی به سطحی برابر با زمان پیش از جنگ برسد.

بدون تردید، شرکت انی در خط مقدم جای خواهد گرفت. اما شرکت توتال فرانسه هم از فرصتی که حمایتهای فرانسه از شورشیان در اختیارش قرار داده بهره می برد.

بحث هایی بر سر اختصاص 35 درصد از قراردادهای نفتی با این کشور در جریان است. قطر پترولیوم، نگوس وتول سویس هم در این بین سهمی برده اند و در آخر بریتش پترولیوم، او ام وی اتریش و شل انگلیسی هلندی و کونوکوفیلیپس آمریکا قرار می گیرند.

در مقابل، چین و روسیه با افزایش حملات دیپلماتیک خود علیه شورشیان و حمایت از قذافی در زمان رای گیری ماه مارس شورای امنیت سازمان ملل متحد، بازنده این کارزار نفتی هستند.

پکن و مسکو که از شرکای عمده لیبی قبل از جنگ محسوب می شدند، حالا در رقابت برای طلای سیاه این کشور از رقبای خود عقب افتاده اند.

البته قراردادهای امضاء شده از زمان قذافی همچنان معتبر است، همانطور که احمد جهانی، نماینده ارشد مخالفان قذافی در امر بازسازی می گوید: “ همه قراردادهای قانونی امضاء شده در زمینه نفت و گاز در آینده نیز معتبر خواهند بود. در حال حاضر هیچ قرادادی از سوی این دولت لغو نخواهد شد. “

سیاستگذاری در این زمینه چندان آسان نیست.

متحدان شورشیان لیبی مسلما از تعهداتشان سود قابل توجهی خواهند برد.

اما آنچه فوری و ضروری به نظر می رسد، بازسازی و به جریان انداختن این حوزه اقتصادی است.

به نظر می رسد جهت گیری های سیاسی از یکسو و روابط تجاری و اقتصادی از سوی دیگر نتوانسته اند از یکدیگر مستقل باقی بمانند.

شرکتهای نفتی ایتالیایی و فرانسوی برنده های مبارزات علیه قذافی
 
 
 
درباره آینده صنعت نفت لیبی با جان راندولف از شرکت آی اچ اس از لندن صحبت می کنیم.
 
جان، رقابتها بر سر منابع نفتی بعد از جنگ داخلی لیبی با حضور شرکتهای بین المللی مثل انی و توتال آغاز شده است. آیا شرکتهای ایتالیایی و فرانسوی برنده های مبارزات علیه قذافی خواهند بود؟
 
جان راندولف: من این طور فکر می کنم. به نظر من دولت انتقالی به قراردادهای جاری پایبند خواهد بود. هر چند از لحاظ قانونی اجازه دارد به عنوان حاکم جدید لیبی در آنها تجدید نظر کند. سرمایه گذارانی که در لیبی مشغول به کار بودند به زودی قادر خواهند بود فعالیتهایشان را از سر بگیرند. از آنجایی که اروپا و به طور خاص بریتانیا و فرانسه از همان روز اول هدایت نیروهای مخالف قذافی را به عهده داشتند، این کشورها از قراردادهای جدید هم بیشتر بهره مند خواهند شد.
 
یورونیوز: از طرف دیگر خبرهایی که از مخالفان قذافی به گوش می رسد حاکی از این است که کشورهایی که مخالف تحریمهای شدید علیه قذافی بودند حالا باید هزینه اش را بپردازند. آیا روسیه، چین و حتی آلمان از تحولات لیبی متضرر خواهند شد؟
 
جان راندولف: جالب است. بعضی از مخالفان در لیبی از این حرفها می زنند. این درست است که روسیه و چین خیلی دیر وارد بازی شدند. چرا که منافعی در لیبی داشتند. شرکت ملی نفت چین و گاز پروم روسیه قراردادهایی با دولت لیبی داشتند. اما آنها می توانند از خودشان دفاع کنند. چرا که قطعنامه سازمان ملل متحد برای محافظت از غیرنظامیان در لیبی را وتو نکردند. البته در عین حال در مواردی که ناتو فراتر از قطعنامه سازمان ملل عمل می کردند اعتراض هم می کردند. البته واضح است که اروپا دست بالا را دارد. لیبی به اروپا بسیار نزدیک است و جایی است که بازار بسیار فعالی دارد.
 
یورونیوز: بیایید درباره پول صحبت کنیم. بازسازی بخش نفت و گاز لیبی به پول زیادی نیاز دارد. شاید به پول فوق العاده زیاد. با توجه به اوضاع کنونی اقتصاد این مساله برای لیبی مشکل ساز است؟
 
جان راندولف: میزان بدهی خارجی لیبی بسیار کم است، کمتر از یک میلیارد دلار. بانکهای غربی علاقه ای نداشتند به لیبی قرض دهند، به همین دلیل قذافی خیلی زیر بار قرض نرفت. قذافی تا حدی بیگانه هراس بود و منابع مالی اش طلا و ارزهای خارجی بودند. داراییهای او را معادل حدود شصت میلیارد دلار طلا و ارز خارجی تخمین می زنند. از همه مهمتر لیبی توانسته بود با استفاده از مازاد صادراتی خود ثروت فراوانی را به دست بیاورد. ثروتی معادل شصت میلیارد دلار. پس صحبت از حدود 120 میلیارد دلار دارایی است که مقدار بسیار زیادی از آن به سرعت قابل تبدیل به پول نقد است و می شود از آن برای بازسازی لیبی استفاده کرد.
 
یورونیوز: البته همه اینها به امنیت و ثبات لیبی بستگی دارد. اگر فرض کنیم همه چیز در آینده به خوبی پیش برود آیا از سرگیری صنعت انرژی لیبی بازار پرالتهاب نفت را آرامتر می کند؟
 
جان راندولف: لیبی تولید کننده مهم نفت و گاز است اما حتی اگر با تمام ظرفیت بتواند نفت و گاز تولید کند فقط دو یا سه درصد در بازار جهانی سهم خواهد داشت. به همین دلیل تاثیرش بر قیمت جهانی نفت بسیار کم است. ما اخیرا شاهد افت قیمت نفت بوده ایم. اما مسائل دیگر در این روند تاثیر گذار بوده اند. از جمله اوضاع اقتصاد جهان و تقاضا برای نفت، یا آرام گرفتن بازارهای نوظهور و کم شدن رشد اقتصاد اروپا و آمریکا. این مسائل بیشتر از هر مساله دیگری از جمله اتفاقات لیبی در قیمت گذاری نفت موثر بوده اند.
 
یورونیوز:با تشکر از مطالب خوبی که عنوان کردید. با جان راندولف از شرکت آی اچ اس خداحافظی می کنیم.
 

وب‌سایت یورونیوز دیگر در مرورگر Internet Explorer در دسترس نخواهد بود. این مرورگر دیگر از سوی مایکروسافت پشتیبانی نمی‌شود. توصیه می‌کنیم از مرورگرهای دیگری مانند گوگل کروم، فایرفاکس و سافاری استفاده کنید.