وب‌سایت یورونیوز دیگر در مرورگر Internet Explorer در دسترس نخواهد بود. این مرورگر دیگر از سوی مایکروسافت پشتیبانی نمی‌شود. توصیه می‌کنیم از مرورگرهای دیگری مانند گوگل کروم، فایرفاکس و سافاری استفاده کنید.
خبر فوری

فستیوال لندن و آنچه سینمای جدید بریتانیا نامیده می شود

فستیوال لندن و آنچه سینمای جدید بریتانیا نامیده می شود
Euronews logo
اندازه متن Aa Aa

فیلم بیداری، موضوع روی آوری بخشی از جامعه اروپا به عالم ارواح و جلسات احضار روح، به عنوان نیازی برای تسکین رنج ها و کمبودهای پس از جنگ است.

نیک مورفی کارگردان فیلم:

“فیلم بیداری، داستانی درباره ارواح و اشباح و داستان ماورای طبیعی هیجان انگیزی است که در سال 1921 اتفاق می افتد. این سال درست پس از جنگ جهانی اول است که نوعی از بیماری آنفلوآنزا در سراسر جهان شایع می شود و در بریتانیا یک و نیم میلیون نفر از مردم بر اثر آن جان خود را از دست می دهند. درست پس از این فاجعه و این اندوه بزرگ است که داستان ما اتفاق می افتد. زیرا هسته اصلی این داستان دیدار ارواح است، به این دلیل که ما به چنین دیدارهایی نیاز داریم. فیلم درباره توضیح نیاز های عاطفی و الزامات روانی است که برای پر کردن شکاف های بزرگی که پس از جنگ ایجاد شده، در زندگی ما حضور می یابد.”

این فیلم در فستیوال اخیر لندن به نمایش درآمد و یورونیوز با نیک مورفی کارگردان آن که یکی از نمایندگان “سینمای جدید بریتانیا” به حساب می آید، درباره محتوای این سینما گفتگو کرد.

نیک مورفی:

“آنچه سینمای جدید بریتانیا نام گرفته، معرف نیرو و یگانگی خاصی است که این فیلم ها می توانند بر اساس آن ساخته شوند. این سینما دارای کیفیتی بالاست که بیشتر مدیون ایفای نقش بازیگران کم در موقعیت ها یا لوکیشن های واقعی است. تازه فکر می کنم در بخش زیادی از این سینمای جدید، هنوز جذابیت رویارویی با مشکلات و چالش هایی که در زندگی روزمره در جریان است، وجود ندارد.”

فیلم دیگری که اخیرا در لندن به نمایش درآمد، فیلم “هنکی دوری” است که داستان معلم لجوج و یک دنده ای است که تلاش دارد در مدرسه ای در ولز، یک اپرای راک بر اساس نمایشنامه تمپست برگزار کند.

مارک اوانز کارگردان این فیلم:

“این ماجرا در یک دبیرستان اتفاق می افتد. داستان معلم بسیار ایده آلیستی است که به این مدرسه جامع در جنوب ولز می آید و می کوشد تا بچه هارا ترغیب کند که نمایشنامه تمپست اثر شکسپیر را با اجرایی موزیکال و با استفاده از موسیقی معاصر به روی صحنه بیاورند. اما این اجرای موزیکال بطور ارگانیک به خارج از فیلم کشیده می شود!”

برای مارک اوانز به عنوان کارگردان فیلم، در سینمای بریتانیا باید تقدم با بیان داستان باشد تا موفقیت تجاری ساده یک فیلم:

“سینمای بریتانیا بیش از اندازه بر فاکت های موثق و بخش کوچکی از زندگی مردم تکیه می کند و الزاما تمام وقت در اندیشه مخاطبان خود نیست. این سینما به داستانهایی می پردازد که مخاطبان مایل به بیان آن هستند.”