خبر فوری

اعتراضات در روسیه، جنبشی بدون رهبری مشخص

اعتراضات در روسیه، جنبشی بدون رهبری مشخص
Euronews logo
اندازه متن Aa Aa

گزارش تحلیلی

از آذرماه گذشته، تظاهرات بی سابقه ای در روسیه صدها هزار نفر را به خیابان ها آورده است. چه کسی آنها را رهبری می کند؟ درواقع، رهبران ناراضیان آنچنان متعدد و متفاوتند که بسیاری تداوم این جنبش رنگارنگ را زیر سوال می برند.

البته چند تن از سیاستمداران ماهر نیز حضور دارند. میخاییل کاسیانوف، بوریس نیمتسوف و ولادیمیر روژکوف، از مقامات سابق دولت هستند که حزب “آزادی مردم” را بنیان گذاشته اند. این حزب برای مردم عادی چندان آشنا نیست و رهبران آن محبوبیت پوتین را ندارند.

میخاییل کاسیانوو: “مشکل نبود رهبری نیست، بلکه مسئله اصلی جو سیاسی حاضر، موضوع اصلی است که در اثر نبود رقابت سیاسی بوجود آمده است. وقتی همه احزاب سیاسی رسما ثبت شوند و به رسانه ها دسترسی داشته باشند، شما خواهید دید که طی شش ماه روسیه چندین رهبر خواهد داشت، حتی محبوب تر از ولادیمیر پوتین.”

درحالیکه بنیانگذاران حزب “آزادی مردم” راست گرا و لیبرال هستند، سرگئی اودالتسوف یکی دیگر از رهبران مخالفان، چپگرا است. او سال گذشته به علت برگزاری تظاهرات بدون مجوز و اعتصاب های غذای متعدد، صد روز را در زندان گذراند. اودالتسوف برخلاف دیگر رهبران اپوزیسیون که میانسال، از طبقه مرفه و خوش لباسند، جوان است و همواره لباس مشکی بر تن دارد و عقایدش افراطی است.

سرگئی اودالتسوو: “انتخابات آینده در بین جامعه بدگمانی ایجاد کرده است. اگر تغییری ایجاد نشود، پس از رای چهارم مارس مناقشه و کشمکش شروع خواهد شد، ولی می توان از آن جلوگیری کرد. وپیشنهاد من به مدودیف تعویق انتخابات، اجرای اصلاحات و گسترش اختیارات ریاست جمهوری بود. بله این یک حرکت جسورانه و افراطی است ولی برخی اوقات برای جلوگیری از بدتر شدن وضعیت، اینگونه باید عمل کرد.”

آلکسی ناوالنی متفاوت است. این فعال ضد فساد و وبلاگ نویس بدون وابستگی حزبی، به دلیل مستند کردن موارد اختلاس در وبسایت خود، محبوبیت بسیاری پیدا کرده است. او به اوج این موج نارضایتی صعود کرد و از نظر بسیاری او تنها رهبر مناسب است. به هر حال، اظهارات ملی گرایانه و نزدیکی او به بعضی از موسسات دولتی به محبوبیت او لطمه وارد کرد.

سرگئی پارخومنکو، ناشر و روزنامه نگار باسابقه، یکی از سران “اتحادیه رای دهندگان” است. هدف این لیگ نظارت بر انتخابات است. به نظر او نارضایتی ها در شبکه های اجتماعی خودبخود ایجاد شدند و تسلیم هیچگونه رهبری سیاسی نخواهد شد.

سرگش پارخومنکو: “ تفاوت با یک سیاستمدار حرفه ای این است که او فکر می کند همه چیز را می توان تحت کنترل درآورد. او معتقد است که همه دقیقا طبق گفته او عمل خواهند کرد ولی امروزه به لطف شبکه اینترنت مردم فعالانه و سریع می توانند تعامل کنند و همدیگر را بشناسند و در اسرع وقت اخبار و عقاید را منتشر کنند، بدین ترتیب مرگ این نوع دموکراسی کنترل شده به همان نسبت سریع خواهد بود.”

خوب، اگر نباید سیاستمدار باشد، شاید یک رهبر جامعه مدنی مانند بوریس آکونین، نویسنده مشهور و محبوب رمان های پلیسی، رهبر مناسب باشد. او انتشار آخرین کتابش را به بعد موکول کرده است، چون وقتی در کشورش انقلاب برپاست، نمی تواند خود را بر روی نوشتن متمرکز کند. ولی او مشتاق ادعای رهبری اپوزیسیون هم نیست.

“ما اکنون قدرت را در دست می گیریم” ترانه گروه محبوب “کینو” است که سرود جریان نارضایان شده است. “ما” کیست؟ و “در دست گرفتن قدرت” برای چه کردن؟ اعتراضات با وجود نبود رهبر و حتی اهداف مشخص ادامه دارد، تنها هدف مشخص، راندن ولادیمیر پوتین، نخست وزیر کنونی و نامزد ریاست جمهوری ، از کرملین است. معترضان می گویند، این مهم نیست، ما بیدار شده ایم، این تنها آغاز کار است.

وب‌سایت یورونیوز دیگر در مرورگر Internet Explorer در دسترس نخواهد بود. این مرورگر دیگر از سوی مایکروسافت پشتیبانی نمی‌شود. توصیه می‌کنیم از مرورگرهای دیگری مانند گوگل کروم، فایرفاکس و سافاری استفاده کنید.