وب‌سایت یورونیوز دیگر در مرورگر Internet Explorer در دسترس نخواهد بود. این مرورگر دیگر از سوی مایکروسافت پشتیبانی نمی‌شود. توصیه می‌کنیم از مرورگرهای دیگری مانند گوگل کروم، فایرفاکس و سافاری استفاده کنید.
خبر فوری

آیا بحران مالی به کشورهای همسایه سرایت خواهد کرد؟

آیا بحران مالی به کشورهای همسایه سرایت خواهد کرد؟
Euronews logo
اندازه متن Aa Aa

از زمانی که شمال مالی بدست قوم طوارق و اسلامگرایان تندروی سلفی انصارالدین افتاده است این سئوال به ذهن خطور می‌کند. طی شش ماه گذشته حدود ۲۵۰ هزار تن ازکشور مالی گریخته‌اند. بیشتر آن‌ها به بورکینافاسو، نیجریه، موریتانی و تعدادی نیز به سنگال رفته اند.

یکی از افرادی که به داکار، پایتخت سنگال پناه برده است می‌گوید: «وقتی می‌بینیم چگونه کشور مالی درگیر این بحران و با یک ضربه ویران شد و شمال مالی هنوز تحت کنترل افراط گرایان بسیار خطرناک است، این خطر وجود دارد که بحران به دیگر کشورهای همسایه نیز سرایت کند. مانند نیجریه، الجزایر، بورکینافاسو و سنگال. هیچکدام از این کشور‌ها در امان نیست.»

چریک‌های اسلامگرا از پاکستان، افغانستان و الجزیره به مالی رفته و این منطقه از جهان را که مرزهای ناامن دارد، مورد تهدید قرار داده‌اند. جامعه بین الملل موفق به یافتن راه حلی برای این بحران نمی‌شود. سازمان ملل متحد قطعنامه‌ای را به تصویب رسانده و جامعه کشورهای آفریقای غربی آماده مداخله است.

حسن یامبا دیوپ، روزنامه نگار است و به نظر او باید فورا وارد عمل شد. او می‌گوید: «در بحران کشور مالی، پاکستانی‌ها، افغانی ها و الجزایری‌ها شرکت می‌کنند. این بحرانی بین المللی است. جامعه بین المللی باید در بحران شمال مالی دخالت و این مشکل را حل کند. اسلامگرایان افراطی شریعت را به اجرا گذاشته‌اند. عواقب آن برای قاره آفریقا و از طریق قاره آفریقا برای تمام جهان بسیار زیانبار خواهد بود.»

خطر دیگری نیز وجود دارد و آن سرایت افراطگرایی سلفی است. شهروندان سنگالی در جنبش برای اتحاد و جهاد در آفریقای غربی شرکت می‌کنند. مقامات رسمی کاملا هوشیارند. چون به نظر برخی‌، برقراری شریعت در کل آفریقای غربی جایی که تاکنون اسلام، مسیحیت و روح باوری همزیستی داشت، امری طبیعی است.

خادم مباکه پژوهشگر می‌گوید: «در کل، مشکل کشورهای آفریقایی این است که خواست مردم در نظر گرفته نمی‌شود. اگر مردم مسلمانند، شریعت باید حاکم شود.»

بنابراین یک فضای عجیب بر داکار حاکم است. چون با وجود اینکه مقامات می‌خواهند اطمینان بخش باشند، احساس غالب، ترسی است که کسی نمی‌خواهد آن را قبول کند.