خبر فوری

دومین جشنواره سینمای ایران در پاریس

دومین جشنواره سینمای ایران در پاریس
اندازه متن Aa Aa

گزارش از آرش نعیمیان

محله پنجم پاریس، خانه بسیاری از سینماهای مستقل، از ۶ تا ۱۷ ژوئن ( ۱۶ تا ۲۷ خردادماه) میزبان دومین دوره جشنواره سینمای ایران بود. در سالن سینمای نوول اودئون تعدادی از فیلم های داستانی، مستند، پویانمایی و فیلم های کوتاه فیلمسازان ایرانی به نمایش در آمد.

بامشاد پورولی، یکی از دبیران جشنواره می گوید: «عنوان جشنواره، “سینما(ها)ی ایران” است، با علامت جمع، زیرا از ابتدا، قصد ما این بود که از طریق سینمای مستقل ایران، فیلم هایی تولید شده در این کشور را به نمایش بگذاریم. اما فیلم هایی هم که طی دهه گذشته در خارج از ایران تولید شده اند، در جشنواره ارائه می شوند. بنابراین هدف این بوده که گفت و گویی میان سینمای بیرون و درون ایران برقرار شود.»

جشنواره همچنین از برخی فیلمسازان جوان ایرانی دعوت کرده است که به پاریس بیایند و فیلم های خود را به مخاطبان فرانسوی عرضه کنند.

«مهمونی کامی»، ساخته علی احمدزاده یکی از فیلم های نمایش داده شده در این جشنواره بود. اولین فیلم بلند داستانی احمدزاده ماجرای سفر چند جوان ایرانی است که از یک میهمانی به میهمانی دیگر می روند. «مهمونی کامی» در ایران تا کنون جواز نمایش نگرفته است.

از علی احمدزاده درباره مشکلات سینمای مستقل پرسیدیم و حرف به پدیده سینمای زیرزمینی کشیده شد.

او گفت: «سینمایی زیرزمینی سینمایی است که در واقع یا با تصمیم شخصی فیلمساز برایش مجوز گرفته نمی شود، یا اینکه مثلا عده ای از ما خودمان سعی می کنیم مجوز بگیریم اما این اتفاق نمی افتد، یعنی وزارت ارشاد اجازه نمی دهد فیلمنامه ای که ما ارائه می دهیم، کار شود. درنتیجه فیلم به فیلم زیرزمینی تبدیل می شود.»

«پوسته»، ساخته مصطفی آل احمد، داستان زندانی محکوم به حبس ابدی را بازگو می کند که پس از ۱۴ سال، بی گناهیش معلوم می شود. فیلم «پوسته» که در سال ۱۳۸۸ تولید شده است، برای اولین بار در بخشی از جشنواره که «تالار ردی ها» نام دارد، به نمایش درآمد.

نادر تکمیل همایون، یکی دیگر از دبیران جشنواره می گوید: «“تالار ردی ها” به نقاشان امپرسیونیستی اشاره دارد که بعدها به نقاشان بزرگی تبدیل شدند، اما دولت هیچگاه نپذیرفت که آثارشان را در گالری های رسمی به نمایش بگذارد. همین وضعیت اکنون برای بسیاری از فیلمسازان ایرانی برقرار است. بنابراین فکر کردیم که این فرصت خوبی خواهد بود برای نمایش این فیلم ها که از نظر سینماتوگرافی بسیار جالب هستند و همین طور به علت ممنوعیت نمایش، آینه ای از وضعیت تناقض آمیز سیاست های فرهنگی ایران شده اند.»

فیلم دیگری که در این بخش جشنواره به نمایش در آمد، «فصل باران های موسمی»، ساخته مجید برزگر بود. فیلم، داستان نوجوانی را بازگو می کند که در گیر و دار طلاق پدر و مادرش در خانه تنها می ماند و به تدریج با مشکلاتی روبرو می شود که او را وا می دارد تصمیم های مهمی بگیرد.

مجید برزگر می گوید: «ما برای ساخت هر فیلمی باید از سازمان سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد پروانه ساخت بگیریم. بعد از ساخت فیلم، شورای پروانه نمایش باید فیلم را ببینید. شورا ممکن است اجازه نمایش فیلم را بدهد یا ندهد.»

فیلم های این جشنواره آثاری با نگاه های متنوع بودند که در پیچیدگی های ضوابط حاکم بر صنعت سینما لزوما از اکرانی گسترده برخوردار نمی شوند. جشنواره ای مثل این می تواند در ذهن مخاطب خارجی تعریف کلیشه ای «فیلم ایرانی» را به تصویری حقیقی تر و متکثر از سینمای امروز این کشور تبدیل کند.

وب‌سایت یورونیوز دیگر در مرورگر Internet Explorer در دسترس نخواهد بود. این مرورگر دیگر از سوی مایکروسافت پشتیبانی نمی‌شود. توصیه می‌کنیم از مرورگرهای دیگری مانند گوگل کروم، فایرفاکس و سافاری استفاده کنید.